6.2, 6.3 arkusz IV

6.2 - zasada superpozycji - wyznaczasz wektor nateżenia pochodzacy najpierw od każdego z ładunków z osobna, dodajesz je do siebie wektorowo i ten wektor, który wyjdzie Ci w wyniku tego dodawania będzie własnie wektorem wypadkowego natężenia. Więc w przypadku gdy punktem, w którym, to wyznaczamy jest środek jednego z boków trójkąta, to wektory pochodzące od łądunków umieszczonych na końcach tego boku się wzajemnie zniosą, jedynym zatem, który będzie miał wkład w ostateczne wypadkowe natężenie będzie wektor pochodzący od łądunku leżącego "naprzeciwko". A jego wartość liczymy wykorzystując wzór na wartość natężenie pola elektrycznego pochodzacego od ładunku punktowego (czyli pole centralne), czyli E = kQ/r^2.

6.3: W środku naładowanej metalowej sfery/kuli natężenie jest zerowe (klatka Faradaya).