* Podając numer telefonu i klikając na przycisk "Proszę o kontakt", akceptujesz regulamin platformy i wyrażasz zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych,
w szczególności numeru telefonu, przez Szkoła Maturzystów Łukasz Jarosiński z siedzibą w Olkuszu, ul. Żeromskiego 2/20, NIP 6372144158
w celu przedstawiania oferty przez telefon. Twoje dane będą przetwarzane na zasadach określonych w polityce prywatności.
Administratorem danych osobowych jest Łukasz Jarosiński prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Szkoła Maturzystów Łukasz Jarosiński
z siedzibą w Olkuszu, ul. Żeromskiego 2/20, NIP: 6372144158. Zapoznaj się z informacjami o przetwarzaniu danych tutaj.
Pełne rozwiązanie jest w zasadzie przedstawione w kryteriach, więc pozwolę sobie tu pokrótce przedstawić tok rozumowania, który należy wdrożyć.
a) Trzeba wyznaczyć masę molową azotu - odczytujemy z ukłądu okresowego w karcie wzorów masę atomową atomu azotu (ok. 14 u) i na tej podstawie wnioskujemy, że masa molowa cząsteczki azotu N2 to 2*14 g/mol = 28 g/mol. Wykorzystując wzór n = m/Mmol obliczamy m czyli masę naszego gazu i następnie ze wzoru na gęstość (ro = m/V) obliczamy objętość gazu w stanie nr 1 (czyli V1). Potem korzystając już z równania Clapeyrona wyliczamy w tym stanie temperaturę, a pobrane ciepło ze wzoru na ciepło w przemianie izochorycznej, czyli Q = n*cv*deltaT (wiedząc z równania Clapeyrona, że w przemianie 1-2 temperatura wzrosła dwukrotnie, znamy więc deltaT).
b) Przemiana 2-3 jest izobaryczna, więc mamy wzór na ciepło w tej przemianie Q = n*cp*deltaT (deltaT obliczymy wiedząc, że w tej przemianie temperatura wzrosła trzykrotnie). Jeśli chodzi o pracę to mamy wzór na pracę w przemianie izobarycznej: Wg = p*deltaV. A zmianę energii wewnętrznej możemy wtedy już obliczyć albo z I ZTD albo korzystając z uniwersalnego wzoru: deltaU = n*cv*deltaT.